ผศ.ดร.ไพศาล สันติธรรมานนท์ จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กล่าวว่า การกำหนดรหัสพิกัดพื้นโลกสำหรับแผนที่ดิจิทัล มีความสำคัญต่อการพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศ หลายประเทศได้กำหนดรหัสพิกัดมาตรฐานของตัวเองขึ้น เพื่อใช้กำหนดตำแหน่งที่อยู่ เช่น รหัสไปรษณีย์ รหัสพื้นที่ให้บริการ ตลอดจนใช้พัฒนาระบบนำทาง การวางแผนด้านสาธารณูปโภค บนมาตรฐานเดียวกัน

การกำหนดรหัสพิกัดโลกจะใช้ตำแหน่งเส้นรุ้งและเส้นแวงของอาณาเขตมาประกอบการปักปันรหัสบนแผนที่ดิจิทัล ซึ่งจะแสดงรายละเอียดข้อมูลบนระบบภูมิสารสนเทศ หรือจีไอเอส

ระบบพิกัดฉากที่ประเทศไทยใช้อยู่ในปัจจุบันเป็นระบบพิกัดฉากยูเอ็มที ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 โซน จึงสร้างความสับสนให้กับผู้ใช้ เนื่องจากต้องเลือกเอาโซนใดโซนหนึ่ง ซึ่งทั้ง 2 โซนมีการกำหนดรหัสพิกัดตัวเลขที่ต่างกันในจุดๆ เดียว

ทีมวิจัยจากคณะวิศวกรรม จึงได้ทำวิจัยเพื่อเสนอแนวคิดในการกำหนดรหัสพิกัดโลกใหม่เรียกว่า ทีจี (Thai Geocoding) โดยแบ่งพื้นที่เป็นองศาใช้รังวัดจากดาวเทียม จากตำแหน่งละติจูด และลองติจูด ซึ่งมีใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน แล้วกำหนดเป็นรหัสใหม่โดยผสมระหว่างตัวเลขฐาน 32 และตัวอักษรเข้าด้วยกัน

รหัสที่กำหนดด้วยระบบทีจี มีความยาวเพียง 8-9 อักษร ซึ่งสั้นและกระชับกว่าระบบที่ใช้อยู่ถึง 50% โดยใช้หลักการคำนวณทางคณิตศาสตร์ แต่มีความละเอียดในระดับเมตร หรือสิบเมตร เมื่อนำเข้าสู่ระบบบริหารจัดเก็บสามารถนำได้อย่างมีประสิทธิภาพ การเรียงลำดับทำให้การเชื่อมโยงทำได้ง่ายขึ้น

ตัวอย่างการใช้ประโยชน์ของรหัสพิกัดโลกที่เห็นได้ชัด คือการกำหนดรหัสแปลงเลขที่ดินของกรมที่ดินใหม่ ซึ่งออกแบบเพื่อรองรับการพัฒนาระบบสารสนเทศที่ดินของกรมที่ดินและศูนย์ข้อมูลแปลงที่ดินแห่งชาติ ตลอดจนมาตรฐานเอ็นเอซี ที่จัดทำโดยหน่วยงานเอกชน ด้วยข้อดีของรหัสที่มีความยืดหยุ่น จึงเป็นมาตรฐานที่ได้รับการยอมรับในสหรัฐอเมริกาและหลายประเทศให้เป็นมาตรฐานแห่งชาติ รวมถึงเวบไซต์แผนที่ชื่อดังอย่างกูเกิลเอิร์ธ ผศ.ดร.ไพศาล กล่าว