หันมาดูลูกทุ่งไทย อย่าถึงอายุ 60 เลย แค่อายุ 30-40 ก็ชักฝ่อห่อเหี่ยว และต้องหาทางดิ้นรนเอาตัวรอดไปตามยถากรรม

เป็นภาพสะท้อนความแตกต่างว่า ระบบลิขสิทธิ์ ค่าคอบแทนน่าจะต่างกัน หากนักร้องไทยได้ค่าลิขสิทธิ์การร้องดีกว่านี้ ลูกทุ่งไทยก็อาจจะไม่ฝ่อเร็วเกินไปนัก

และที่สำคัญคือไม่ต้องไปดิ้นรนเริ่มต้นทำอาชีพที่ตัวเองทำไม่เป็น ไม่เคยฝึกฝน ไม่ถนัด ทำไปก็เจ๊งลูกเดียว

กรณีของยอดรัก สลักใจ ก็คงเป็นอีกบทเรียนหนึ่งของลูกทุ่งไทย ตั้งแต่ในเรื่องของลิขสิทธิ์เสียงร้อง ที่น่าจะปรับขึ้นมาจากแค่ จ้างร้อง ได้เงินครั้งเดียว มาเป็นระบบแบ่งเปอร์เซ็นต์ตลอดชีพ...ได้ไหม

เหตุผลสำคัญคือ เสียงร้องของนักร้องเป็นเรื่องไม่คงทน เสียงร้องดีที่สุดมักจะอยู่กับการบันทึกเสียงครั้งที่แฟนเพลงชื่นชอบ และยิ่งอายุมากขึ้น เสียงร้องก็ยิ่งเสื่อมสมรรถภาพลง นักร้องจึงควรได้รับผลตอบแทนจากการร้องครั้งที่ดีที่สุดของเขาตลอดไป

ประเด็นนี้ในความเป็นจริงคงยากเหลือเข็ญที่จะผลักดัน

ต่อมาคือประเด็นการจัดการตัวเองของนักร้องเมื่ออายุมากขึ้น คือการรักษากำลังใจมิให้ฝ่อห่อเหี่ยวไปตามวัย

บางคนอายุมากแล้วยังคล่องแคล่วการร้องเพลง เช่น ไวพจน์ เพชรสุพรรณ เพราะบังเอิญเป็นสัญลักษณ์งานบวช อันเป็นประเพณีที่เปิดโอกาสให้นักร้องนักแหล่ยังมีงานเข้าอยู่ทุกปี

หันมาพิจารณานักร้องครบเครื่องอย่างยอดรัก สลักใจ หรือนักร้องที่เคยเป็นขวัญใจยอดนิยมของแฟนเพลง เช่น สายัณห์ สัญญา, เสรีย์ รุ่งสว่าง, เพชร โพธาราม, สัญญา พรนารายณ์ ไปจนถึงรุ่น รุ่งเพชร แหลมสิงห์, โฆษิต นพคุณ, ชาย เมืองสิงห์ ฯลฯ

แทนที่จะปล่อยตัวให้ฝ่อห่อเหี่ยวเมื่อเข้าวัยกลางคน หรือเริ่มแก่ชรา ควรที่จะรักษาพลังชีวิต ฟิตร่างกายและจิตใจ มุ่งมั่นศรัทธาใช้พรสวรรค์รับใช้แฟนเพลงต่อไปโดยมีการจัดการที่ดี

ทำไมนักร้องลูกทุ่งที่เคยมีแฟนเพลงมากมาย จึงมิได้มีการจัดคอนเสิร์ตชนิดสมบูรณ์แบบสนองอารมณ์แฟนเพลงเก่าๆ ที่ยังต้องการฟังเพลงที่เคยประทับใจ

ตัวอย่างกรณียอดนักร้องลูกกรุง ชรินทร์ นันทนาคร ยังมีคอนเสิร์ตได้ในวัยเฉียด 70 น่าจะเป็นแง่คิดแก่นักร้องลูกทุ่งอาวุโสหลายๆ คนได้

ไผ่เสี้ยว นาน้ำใส

รายการคมชัดลึกตอน-พันธมิตรปักหลัก ไทยคู่ฟ้า วันที่สาม

ปฏิบัติการลุยยึดทำเนียบรัฐบาลของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยล่วงเลยมาแล้ว 3 วัน และดูเหมือนว่าจะไม่ยุติลงในเวลาอันรวดเร็วแถมมีท่าทีจะบานปลาย